கவிதைகள்

யாப்பிலக்கணத்துக்கு உட்படாத வசன கவிதை, ’புதுக்கவிதை’ என்று அழைக்கப்பட்டு, பின்னாளில் அதுவே ’கவிதை’ என்றாகிப் போனது. இலக்கணத்துக்கு உட்பட்ட கவிதை ‘மரபுக் கவிதை’ ஆயிற்று. மரபுக் கவிதைகள் எழுதிக் கொண்டிருந்த நான் கவிஞர் மீராவின் கனவுகள் + கற்பனைகள் = காகிதங்கள் நூலைப் படித்த நாள்முதலாய்ப் புதுக்கவிதைகள் புனையத் தொடங்கினேன். அவற்றுள் சில.

பொழுதே புலர்ந்துவிடாதே! நான் தூங்கவேண்டும்...

இதய வீணையின் நரம்புகள் அறுபட்டுச்
சுருதிகள் ஓய்ந்தபோது,
இடைவிடாமல் ஒலித்த
மௌன அழுகைகளின் ஊமை ராகங்களைக்
கேட்டுக் கேட்டு
என் செவிப்பறைகள் களைத்திருகின்றன.
பொழுதே புலர்ந்து விடாதே,
நான் தூஙக வேண்டும்! [.....]

ஓ…! அந்த ரோஜாக்காடுகளின் குளுமையிலே…

வசந்த காவியம் படைக்கும் வாள்விழிகளின்
இமையோரச் சுகந்தங்களிலே…
மோனக் கனவுகளை மூட்டிவிடுகின்ற
செம்பிஞ்சு இதழோரச் சிந்துகளின்
மௌன ராகத்திலே…
ஓ…! அந்த ரோஜாக்காடுகளின் குளுமையிலே…
இன்ப மயமான எத்தனை நாட்கள்! [.....]

கரைசேராமல் கண்விழிக்கப்பட்ட கனவுகள்

மலையடிவாரத்து மாந்தோப்பு நிழலில்
வசந்தத்தின் கனவுகளை அனுபவிக்க வந்த
ஓர் ஒற்றைக் குயில்-
நிறைவேறாமல் முற்றுப்பெற்றுவிட்ட நினைவுகளோடும்
கரைசேராமல் கண்விழிக்கப்பட்ட கனவுகளோடும்
வசந்தகால வருகைக்கு முன்பாகவே
நிரந்தரமாக அந்த மாந்தோப்பைப் பிரியப்போகிறது. [.....]

அந்த மயானங்களில்… ஒரு தாலாட்டுக்காக…

என்னிடம் விவாதிக்க மறுத்து
என் இதயம் ஊமையாகிவிடும்போது-
நான் அதிகமாய்ப் புலம்புகிறேன்.
என்னுள் விவாதங்கள் நடந்து,
முடிவுகள் எடுக்கப்படும்போது-
நான் ஊமையாகிவிடுகிறேன். [.....]

இங்கே சில முடிவுகள் மறுபரிசீலனைக்கு...

வரம்புகள் மீறப்பட்டுள்ளன;
விதிவிலக்குகளே விதிகளாக்கப்பட்டுள்ளன;
பாலைகளிலும், பாறைகளிலும்
நாற்றுகள் நடப்பட்டு, நீர் பாய்ச்சப்பட்டதால்
நாற்றுக்கும் நட்டம்; நீருக்கும் நட்டம்.
எதிர்பார்ப்புகள் எல்லாம் ஏமாற்றத்தில் முடிந்துவிட்டதால்
கனவுகளும் கற்பனைகளும் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்” [.....]